Verslag van het Exhesweekend 2005
Datum: 11 en 12 juni 2005
Locaties: Waddenkuststreek van Friesland en Groningen
Organisator: Fred van den Born

Deelnemers: Otto en Martha, Anton en Ineke, Stef en Irmgard, Coen en Thea, Rene, Jan, Ton, Fred.

Onder het motto lekker en toch sportief weg in eigen land, werd dit jaar weer eens het gemoedelijke noorden van Nederland aangedaan. Ondanks volle agenda’s had een select elftal kans gezien een gaatje te vinden voor dit jaarlijkse evenement. Als waardering voor het programma waren er zelfs 4 vrouwen van de partij! Waarvan de helft ‘in positie’.
Bijna iedereen meldde zich zaterdagochtend 11.00 uur bij restaurant Waddengenot te Pieterburen. Hier werden we ontvangen met koffie en gebak. Waarbij sommige taartpunten al vooruitliepen op de kou die ons zondag te wachten zou staan.

Hierna werd de Zeehondencrêche van Lenie ’t Hart met een bezoek vereerd. De film en mondelinge uitleg door een van haar gemotiveerde medewerkers gaven een goed inzicht in wat de zeehond zoal beweegt. Nooit geweten dat de ene soort meteen kan zwemmen en de andere nog in de verkeerde vacht zit om dat te kunnen.

Zwemmen maakt hongerig dus de uitgebreide boerenlunch ging erin als koek. Vooral die koek volgens grootmoeders recept uit de bedstee.
Met een goedgevulde maag konden we op weg naar de volgende bestemming, het Lauwersmeergebied. Onderweg genietend van het weidse landschap. En nog volop zon!

Aangekomen in Restaurant Waddenzeezicht te Lauwersoog werden meteen de lekkerste stapelbedden geconfisceerd. Snurkers werden tactisch op afstand gehouden.
Als laatste training volgde nu een fietstocht langs het Lauwersmeer. Zoutkamp vice versa, altijd lastig. Prima terras aan de haven, waar de eerste, verdiende biertjes goed smaakten. Dit leidde op de terugtoch tot enige verwarring over de route. Maar we moesten écht even door die kudde koeien om te weg te kunnen vervolgen. Daarna nog wat bruggetjes zonder leuning, heuveltje, los zand en een ghost town om de waddenzee weer in zicht te krijgen.

Terug bij Waddenzeezicht gingen de routiniers direct door naar de bar, terwijl anderen nog even snel voor een “power nap” naar bed gingen.
Fietsen en “in positie” maakt ook al hongerig dus aan tafel voor een prima viergangendiner. De stemming was opperbest. Beetje spanning voor de dag van morgen? En verder zal de combinatie van alcohol en gedachte aan een tafelgenoot in een wetsuit daar aan hebben bijgedragen. Maar wie het laatst lacht……

Het loonde nauwelijks de moeite om naar bed te gaan want om halfvijf moesten we er alweer uit om op tijd aan het vertrek te kunnen staan. Normaalgesproken was dat ook de tijd geweest dat de zon zou moeten doorbreken. Helaas! Snel ontbijt-en lunchpakket inladen en wegwezen. En na door een stemmingverhogende hoosbui te zijn gereden, bereikten we de pier van Holwerd.
Met twee gidsen voor en twee achter gingen we het wad op. Toch wel vreemd. Voor je alleen maar water en aan de horizon een streepje land. Eerst een uurtje aanmodderen om vervolgens door kniehoog water en over mosselbanken en stevige zandplaten de oversteek te maken. Voor sommigen, met wat minder groeipotentie in de genen, golden helaas andere waterhoogtes.
Eigenlijk had het een “kennismaking met slinken en geulen en de bijzondere flora en fauna van het wad” moeten worden. Het werd vooral een gevecht tegen de elementen water en wind en tegen onszelf. Eén man had nergens last van en sjokte, zoals het hele afgelopen seizoen, onverstoorbaar verder… Zagen we daar iets van een glimlach?
Gelukkig had de gids beloofd ons snel naar de overkant te loodsen (“zien jullie die hoge duintop?”), zodat we het niet al te koud zouden krijgen.
Drie uur later, waren we dan ook al aan de overkant. De gids was vol lof over zoveel doorzettingsvermogen en snelheid.
Maar toen begon het pas echt! Strakke noordwesten wind en het lange wachten op sommigen die nog even in het openbaar schennis stonden te plegen, door onbekommerd langs een duinpad droge kleren aan te trekken, zorgden voor een barre terugtocht per platte wagen naar Nes. Bij een aantal deelnemers brak alsnog de weerbaarheid.
Gelukkig deden de warme dranken in het wél geopende hotel de enthousiaste stemming weer snel terugkeren. Na wat plichtplegingen van onze voorzitter Otto, gingen we allemaal richting boot die ons in recordtijd weer naar de vaste wal bracht.
Dat je over zo’n stukje ruim drie uur kan moeten ploeteren. Je moet er bij zijn geweest om dat te kunnen bevestigen. Voor een aantal een belevenis om nooit meer te herhalen. Tenzij iemand zijn wetsuit wil uitlenen….